سنگ

از سر ميريزم ، ميتكانم ، افكار نا تمامِ اوهام خاك گرفته ات.

بدون تو زيستن را چنديست ميميرم؛ از اين چركِ قلبي روشن ، سوزان و پكيده ، نفسي تقلبي ميگيرم تا لحظه اي بدون تنفس شايد بتوان گذراند…

چمبريده روي ناله ها ، بر پاهاي روياهايت لرزِ خستگي ميپاشم.

گردِ تشنجي سرد ، از رنگي بي روح ،

ترجيحِ مرگ ارزو هايم را به در پي تو افتادن اينچنين خفه در توهم مرگ تنهايي ، به آينه ي شكسته ي فردايم ميپاشد.

من ،

خودم ، همان فريفته در ذوقِ چشمانت ،

همان مست در اويختگيِ سياهت…

او كه تورا به اليافِ ردِ ستاره اي دنباله دار

لباسِ تجسمِ رويا دوخته ، ميپوشاند…

مردي منزوي در تقاطعِ سياه دو ديوار، در مَأمني بدون سقف …

تزئين شده به درز هايي با تابش بيهوده ي سعادت.

به ترس ميكشاند ، زخمِ فرياد زنانِ كابوس رهايي از اين تنها راهِ گريز اكسيژن هاي خسته به ريه هاي شب گرفته ام را اين فكر …

اين فكر…

…

در غياب نوارِ بلند شعله ي شمعِ سِرِشتم ،

به كدام جريانِ سوزان ، شمعِ سفيدِ وجودم ، اشك اشك به تحركْ از مرگِ سنگ بودن بگريزد…